جوابيه

يك طلبه — Fri, 22 Aug 2008 00:34:00 GMT

اگر چه دأب و روش من اين نيست که محيط وبلاگ را محل زد و خورد لفظي کنم بلكه اينجا را محيطي ميبينم که هر کس هر چه را دلش احساس کرد که ميطلبد بنگارد و به رؤيت همگان بنهد. ولي نميدانم خواسته يا ناخواسته وارد اين بازي شديم و مطلبي را نگاشتيم که به مذاق برخي ناخوشايند آمد. افرادي که سال به سال به وبلاگ اينجانب سري نميزدند ولي نميدانم چرا اين مطلب آنقدر براي آنان مهم بوده است که آنان را به واکنش واداشته است. اگر چه مطلب خويش را مطالبي حق ميديدم و هنوز هم پايبند به آنم.
به هر حال چون ايام، مناسب ولادت مهدي صاحب الزمان عليه السلام بود و همگان درباره آن حضرت مطلب مينوشتند من هم همانند ديگران دلنوشته‌اي نوشته و به منصه ظهور گذاشتيم ولي ظروف ما را بر آن داشت قدري مطلب را بشکافيم چرا که با توجه به نزديک شدن ايام ماه مبارک رمضان و نبودن حقير در طول اين يک ماه مطالب سرد و بيات خواهد شد.
البته حقير در مطلب گذشته قصد جسارت به شخص يا گروهي را نداشتم و فقط درد دلي بود با امام خويش و اگر بعضي به خود گرفتند بايد از خود بپرسند.

در روز آخر نمايشگاه طلعه ظهور که در قم برپا بود توفيقي دست داد(!) تا لحظات کوتاهي از اين نمايشگاه بازديدي بنماييم و وقتي نگاهي به نمايشگاه داشتم متوجه شدم 2 چيز درباره حضرت در اين نمايشگاه به چشم ميخورد:
1) ظهور 2) رؤيت حضرت

چرا نمي‏خواهيم باور کنيم که مسأله چيز ديگريست؟ چرا نميخواهيم باور کنيم که راه را بيراهه ميرويم؟ چرا همه جا و همه کس صحبت از ظهور امام زمان ميکنند ولي به ندرت صحبت از معرفت آن حضرت است.
مگر نه اين است که من مات و لم يعرف امام زمانه مات ميتة جاهليه ( هرکس بميرد و امام زمان خويش را نشناسد همانند اعراب جاهلي بدون هيچ دين و ايماني مرده است) وآيا معرفت فقط در زمان ظهور است؟
مگر نه اين است که غيبت هم يک سنت الهي است؟
مگر نه اين است که غيبت هم يک فتنه الهي است؟
مگر نه اين است که غيبت از اسرار الهي است؟
آيا با ظهور مشکلات ما حل خواهد شد؟
آيا با رؤيت ظاهري مشکلات برطرف خواهد شد؟
اگر حل ميشد چرا براي امثال ابوجهلها و ابوسفيانها و ابن‌ملجم‌ها و معاويه‌ها و يزديان نشد؟
چرا بار سفر مي‏بنديم و چهل هفته در سرما و گرما به خود وظيفه ميکنيم که به مسجد مقدس سهله يا جمکران برويم تا حضرت را ببينيم؟
اگر با او باشيم، چون در يمنيم پيش اوييم و اگر در پيش او باشيم ولي با او نباشيم در يمنيم.
آيا در زمان ظهور در کنار اوييم يا در مقابل او؟
مگر نه اين است که در زمان ظهور بسياري از مراجع زمان به مقابله با او برميخيزند؟

آري با خون به دل آقا کردن و دعاي فرج و ندبه خواندن مشکل حل نميشود. حقير به مناسب وظيفه‌اي که دارم هنگاميکه بين جوانان در مدارس يا جاي ديگر حاضر ميشوم هنگامي که از من ميخوانند که درباره امام زمان و علائم ظهور صحبت کنم به آنان گوشزد ميکنم که آيا شما تضمين ميکنيد که در زمان ظهور زنده‌ايد که دنبال علائميد؟ و در ثاني چه فرق ميکند که بدانيم يا ندانيم؟ اصل، بودن با آقاست و بس!
نکند ما هم همانند آن مرد صابوني باشيم که به ما نهيب زده شود: رُدّوه! انّه صابوني!

در اينجا لازم ميبينم مطلبي از استادم روحي فداه نقل کنم: ايشان ميفرمودند: در ايام نوجواني وقتي خدمت آيه حق مرحوم حداد سلام الله عليه رسيدم از ايشان خواستم دستوري بدهند تا بتوانم حضرت را مشاهده نمايم. ايشان به من فرمودند: عزيزم! ديدن ظاهري دردي را دوا نميکند به فکر معرفت باش! در عين حال اگر ميخواهي، بيا! اين ذکر را چهل روز بگو ايشان را ميبيني. که استاد فرمودند: ما هم فکر کرديم حق با ايشان است ذکر را رها کرديم.
حال، مرحوم حداد که بود؟ کسي بود که ذکر روزانه‌اش يا صاحب الزمان بود. و وقتي از ايشان سؤال شد آيا شما حضرت را ديده‌ايد فرمودند: کور است چشمي که صبح از خواب برخيزد و امام خويش را نبيند.
آيا اين ديدن ديدن ظاهري است؟ هيهات!!!

پس بدانيم دور کردن خود و ديگران از مقام امامت و پرداختن به مسائل ديگر ظلمي بس عظيم و نابخشودني. حال به هر عنوان که ميخواهد باشد. يا پرداختن به لهو و لعب يا خواندن دعاي فرج و طلب و اصرار بر ظهور حضرت.
به قول امام صادق عليه‌السلام: قال رسول الله صلي الله عليه وآله وسلم: اشرار علماء امتنا المظلون عنا، القاطعون للطرق الينا.( بدترين علما امت ما دور کنندگان خلقند از ما و قطع کنندگان راههاي بسمت ما)
نمايشگاه و اردو وغيره در راستاي تقويت نفس اگر باشد جز ظلمت چيزي نيست.
امام عليه السلام ضريح جديد نميخواهد. آيا با نبودن ضريح جديد يا گنبد و بارگاه باکلاس‏تر مشکلي ايجاد ميکند؟

همين است که خدا برکات آسمان و زمينش را از ما ميگيرد. و وقتي از حضرت استاد سؤال شد درباره خشکسالي، ايشان فرموده بودند تمام اينها به خاطر دور شدن از مقام امام عليه السلام است.

البته اين بدين معنا نيست که براي ظهور دعا نکنيم. مگر ميشود امام ظاهر نفعي نداشته باشد. همانطور که امام در غيبت به خورشيد پشت ابر تشبيه شده است که همگان از او نفع ميبرند. خورشيد زير ابر با خورشيد ظاهر تفوتهايي دارد. ولي اصل چيز ديگريست. دعاي براي فرج دعاي براي فرج خودمان است. او همه جا حاضر است ماييم که غايبيم.

و اما عزيزاني که به مطلب اردوي طلبگي معترض بودند بايد بگويم يک اردوي تفريحي با يک اردوي به نام امام زمان و نميدانم هر چيز ديگر شرايط و عمکردش فرق ميکند. آنکه عده‌اي را جمع ميکند و به منطق جنگي ميبرد چه چيز را دنبال ميکند؟ در کجاي تاريخ داريم که ائمه سفارش کنند به ديدن مناطق جنگي خيبر و احد و صفين و نهروان و... برويد؟ شهداي ما اگر عزتي دارند به خاطر سيد و سالارشان حسين بن علي است؟ وگر نه در تمام عالم خيلي ها کشته ميشوند آيا بايد به ديدن آنان رفت؟ آري شهداي ما که قطعا جايشان در بهشت و عند ربهم يرزقونند راضي نيستند که خود مطرح شوند بلکه بايد هدفشان را ديد چه بود؟

آري! به قول فرمايش اما رضا عليه السلام: يابن الشبيب! ان کنت باکيا فابک علي الحسين! چرا؟ چون گريه بر سيد الشهدا دل را رقيق و محل نزول ملائکه ميکند.

خلاصه کلام همه ما فرداي قيامت مشمول اين آيه خواهيم شد که: وقفوهم انهم مسؤولون! صحبت زياد است و ...

در پايان خداوند را به ولي زمانش قسم ميدهيم که دلهاي ما را به نور ايمان و معرفت روشن نمايد و ما را از ظلمت جهالت به نور علم هدايت نمايد.

اللهم انا نرغب اليك في دوله كريمه تعز بها الاسلام و اهله و تذل بها النفاق و اهله و تجعلنا فيها من الدعاه الي طاعتك و القاده الي سبيلك و ترزقنا بها كرامه الدنيا و الاخره

سلام خدا

جوابيه